Szukasz ochron indywidualnych? Może odpowiednich szkoleń? Zobacz co proponujemy w Katalogu BHP!

Toggle Bar

W obecnym podejściu do behawioralnego zarządzania bezpieczeństwem istnieje wiele modeli i programów mających na celu zmianę świadomości i mentalności pracowników. Niniejszy artykuł jest omówieniem jednego z modeli zmian zachowań pracowniczych.

Dzisiaj już nikt nie podaje w wątpliwość istnienia syndromu wypalenia zawodowego. Ba! Wielu z nas niestety odczuło go na własnej skórze. Zestaw specyficznych objawów nie jest obcy także pracownikom służby bhp.

Kiedy należy ją stosować? Analiza bezpieczeństwa zadania powinna być stałym elementem każdego dobrego systemu zarządzania bezpieczeństwem pracy. Jest to najlepsza praktyka bhp, ale niedoceniana w normach, przepisach krajowych, czy codziennej praktyce wielu organizacji. Jest ona szczególnie godna polecenia w przypadku zadań niebezpiecznych, rzadko wykonywanych.

Jak napisaliśmy w pierwszej części artykułu (Atest 7/2013) akt powołania służby bhp z 1 sierpnia 1953 r., który wszedł w życie 19 września, nazwano „doniosłą uchwałą”. Wydawało się, że stosunkowo nowoczesne rozwiązania dotyczące służby bhp będą z biegiem lat doskonalone. Nikt chyba wtedy nie przewidywał, że ta służba ulegnie znacznemu osłabieniu, a w drugiej dekadzie XXI wieku będzie trwała ożywiona dyskusja nad tym, jak ją wzmocnić, a także jak przeciwdziałać ogólnym tendencjom do osłabiania bhp.

W 2012 roku rozpoznano w Polsce w sumie 2402 choroby zawodowe, w tym choroby zakaźne lub pasożytnicze albo ich następstwa stanowiły 29,3 proc. Od kilku lat choroby zakaźne przodują na liście chorób spowodowanych warunkami pracy. Wśród chorób zakaźnych najczęściej rozpoznawaną w Polsce chorobą zawodową jest borelioza, natomiast drugą w kolejności – wirusowe zapalenie wątroby.

W dwóch częściach artykułu (ATEST 6 i 8/2013) opisaliśmy dotychczas wybrane zagrożenia w pracy strażaków związane z wysoką temperaturą i nagłym zapaleniem się gazów pożarowych, a także zagrożenia powodowane przez dym. W trzeciej, ostatniej części piszemy o niektórych zagrożeniach fizycznych i psychospołecznych.

Jak dokonać optymalnego doboru środków ochrony indywidualnej, aby realnie, a nie tylko pozornie zapewnić bezpieczeństwo?
Poruszając się w gąszczu wymagań prawnych często zadajemy sobie pytanie skąd czerpać informacje, aby właściwie dokonać doboru środków ochrony indywidualnej (śoi), zwłaszcza na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa.

W latach 90. w ramach harmonizacji przepisów krajowych z wymaganiami unijnymi, w szczególności dyrektywy ramowej 89/391/EWG z 12 czerwca 1989 r., pojawiły się w Kodeksie pracy zapisy wprowadzające obowiązek informowania pracowników o ryzyku zawodowym (1991 r. – ówczesny art. 215), a następnie sporządzania jego analizy, dokumentowania i zapobiegania.

Berlińska Straż Pożarna gasi pożary w nowym ubraniu specjalnym. Podjęcie decyzji o zakupie nowego wyposażenia nie było łatwe. Co przeważyło? I jakie są pierwsze doświadczenia?

Więcej artykułów…